لباس ها را از روی میز بر می دارم ولی اونجا هم نیست ، چشمام را می بندم و گوش می دهم ، صداش از سمت کتابخانه میاد ، تا برسم قطع می شه ، شماره خودشه . . . می دونم که دوباره زنگ می زنه !

1و2و3و4و5و6

لرزش گوشیم را احساس می کنم ولی باز هم می شمارم

7و8و9

- سلام حالتون چطوره ؟

- سلام از ماست ، ممنون خوبم ، شما چطور ؟

یک لرزشی ته مایه صداش هست . . . شاید از اول بوده و من نشنیدم شاید هم صدای گوشی من خیلی بلنده . . .!

- من هنوز با آقای احسانی صحبت نکردم البته اگه می دونستم که امروز زنگ می زنید حتماً. . .

میپره وسط حرفم

- نه نه ، اصلاً برای اون موضوع تماس نگرفتم . می دونم که سرتون خیلی شلوغه

- . . .

- زنگ زدم که . . . اگه بشه . . . یعنی اگه وقتش را داشته باشید . . . 

شالی را که تازه خریدم جلوی آینه امتحان می کنم

- یکجا همدیگر را ببینیم . . . یک موضوعی هست که . . .

پری می گفت بنفشش را بردار ولی من محو فیروزه ایش شدم

- ترجیح میدم حضوری بهتون بگم . . .

آره فیروزه ایش قشنگ تره

- الو . . .؟!؟

گوشی را تو دستم جابه جا می کنم

- بله ، دارم گوش میدم

- پس برای فردا

- نه ، متاسفانه نمی تونم آخه دارم می رم مسافرت

- مسافرت ؟!؟

صداش پر از تعجب

- جداً... ؟ اگه اینطوره پس . . خوش بگذره . . . بد موقع مزاحم شدم نه ؟

- نه خواهش می کنم .

- اشکالی نداره بپرسم ، کی بر می گردید ؟

مامان گفت کی ؟ . . . کی؟

- سه شنبه برمی گردیم

سه شنبه را تکرار می کنه

- خوب یعنی هفته دیگه . . . باشه . . . مسافرت خوبی داشته باشید ، این مدت هم خیلی خسته به نظر میومدید. . .

- . . .

" پس تا هفته بعد را " می گه  و خداحافظی می کنه . دارم صدای گوشیم را کم می کنم که چند ضربه به در می خوره و مامان سرش را از لای در میاره تو

- مطمئٌنی که نمی خوای با ما بیای ؟ آخه

حرفش را قطع می کنم

- آره گلم ، تهران کلی کار دارم . . .

-تا مامانت اینها بیان که من از سوء تغذیه مردم !

از بالای کتابم نگاهش می کنم

- خودت خواستی بیای پیشم

ابروهاش را چین میندازه و می گه :

- چه پر رویی تو ! پاشو عوض این حرف ها یک چیزی درست کن بخوریم

- زنگ می زنم غذا بیارن ، خوبه ؟!؟

شانه هاش را میندازه بالا که یعنی آره . چرخ زنون می ره سمت میز

- اشکال نداره inbox را نگاه کنم ؟

با پوزخند می گم :

- نه ! ولی تو گوشی من از اون sms های بیخود تو پیدا نمیشه ها !

صدام را نازک میکنم

- " سلام عسلم " ، " خوبی مربای من " ، " کجایی توت فرنگیه قرمزم " !!!!

دمپایی را پرت می کنه طرفم و می گه :

- اگه بابت اون دفعه هنوز زنده ای برو خدا را شکر کن !! تا بعضی ها از کمبود محبت تلف شن !!!

می زنم زیره خنده و می رم دنبال غذا .

.

.

.

رو تراس نشستم و منتظرم غذا را بیارن که آروم میشینه کنارم و گوشیم را می گذاره جلوم . می گم :

- حوصلت را سربرد ، نه ؟

- نه ! اتفاقاٌ inboxe تو از مال من هم جالب تر بود !

چشمام را گشاد می کنم

- جداً ؟! چی ؟ بده خودم هم بخونم !

یک لبخند بدجنسانه می زنه و میگه :

- خودم برات می گم ! یک عالمه sms از یک گل پسری داری که هرچی مناسبت تو تقویم بوده بهت تبریک گفته ! واسه هرچی سرماخوردگی هم که گرفتی یا نگرفتی برات دلسوزی کرده ! تازه اینها همه یک طرف ، اون sms های" به در میگم ، اوهوی دیوار مگه کری ؟ " اش هم یک طرف !!!

سرم را بالا گرفتم تا باد را بین موهام احساس کنم

با صدای متعجب میگم :

- چه inboxe پیچیده ای بود و خودم خبر نداشتم !

ساکت شده ، نمی دونم چرا ؟

- این همون آقایی نیست که ...

- چرا ، خودشه

نمیگذارم حرفش را تموم کنه

- چرا خودت را می زنی به اون راه ؟!؟ هان ؟

    به باد فکر میکنم. . . 

- کدوم راه ؟

با صدای بلند میگه :

- همون راهی که انگار " هیچ چی " نیست !

   . . . و به اینکه چه حس خوبی داره

- برای اینکه نیست

- واقعاً نیست ؟

چشمام را باز می کنم ، دست به کمر جلوم ایستاده ، آروم از کنارش رد می شم و می گم:

- می دونی ، چند وقت که دارم دنبال یک دلیل می گردم . . . که بهم بگه یک چیزی هست ، یک چیز حقیقی . . . همونی که . . .

صدای زنگ حرفم را قطع می کنه .

از پله ها می رم پایین و سعی می کنم موهام را از باد بگیرم رو آخرین پله روسریم را سر می کنم ، می دونم هنوز منتظره . . . بر می گردم و بلند می گم : بی خیال ! خوب ؟

و دعا می کنم که از خیالش دست برداره . . .

تو اتاقم سرک می کشه و می گه :

- نمی خوای سوغاتیت را بپوشی ببینم ؟ دارم می رم خونمون ها !

میاد تو و در را پشت سرش می بنده

آروم سرم را می چرخونم طرفش

- الان زیاد حوصله ندارم ، باشه بعد

همون موقع هم تو چشماش می خونم که تا بلوز را تنم نکنه دست بر نمی داره !

- پاشو خودت را لوس نکن ! " حوصله ندارم " !

آروم از جام بلند می شم

- پس روت را بکن سمت دیوار ! زود باش ، وگرنه لباس بی لباس !

زود می چرخه سمت دیوار و غرولند کنان می گه :

- کشتی من را ! بیا این هم دیوار

بلوزی راکه مامان برام آورده تنم می کنم . فیروزه ای . . . فیروزه ای با سوزن دوزی های نقره ای . . . شالم را از رو  دراور  بر می دارم و سرم می کنم ، تو آینه به خودم ذول زدم که میاد و کنارم می ایسته .

- چقدر بهت میاد ، چه با هم ست شدن . ببینمت .

روم را می کنم طرفش . نگاهش رو گردنم ثابت می مونه ، نا خود آگاه دستم را می گذارم روش ولی . . .

- این آویز چقدر قشنگه !

آروم رهاش می کنم

- خدایا . . . دنیات را فیروزه برداشته ! حالا از کجا گرفتیش؟

می چرخم سمت آینه

- خودم نگرفتم . . .

دستاش پشت گردنم حرکت می کنه ، بند های آویز رها می شه . . . می گیردش و رو گردنش امتحان می کنه . دوباره می پرسه :

- گفتی از کجا گرفتیش ؟

تو آینه می گم :

- یک هدیه است . . .

مکث می کنه ، حالا اون هم داره من را نگاه می کنه

- هدیه از کی ؟

از . . .

می چرخم تا از قاب آینه بیام بیرون ، منتظره . . .

- از . . .

که گوشیم زنگ می خوره

سر جام می مونم ولی می بینم که با نگاهش دنبال صدا می گرده

- چرا جواب نمی دی ؟

زیر لب می گم :

- چون جوابی ندارم که بدم . . .

رو کتابخونه پیداش می کنه ولی دیگه قطع شده . از تو آینه می بینم که شماره را نگاه می کنه . . .

مکث می کنه و آویز را از گردنش باز می کنه . . .

به مسیر آفتاب نگاه می کنم که داره از زیر ابر ها میاد بیرون وکف اتاق حرکت می کنه ،آروم از لباس فیروزه ایم میاد بالا . . .

گوشی را میگذاره رو  دراور ، آویز را هم . . .

- داری می ری ؟

- آره

حالا دیگه آفتاب به گردنم رسیده . . .

زیر لب می گه :

- فیروزه ای . . . رنگ قشنگی برای یک دلیله . . .

نگاهم رو دری که بسته شده گیر می کنه .

گوشیم داره زنگ می خوره . . .