دستمال رو بر ميدارم و ميرم سمت شيشه . رد آدمكي كه پارسال روي شيشه كشيده بودم هنوز مونده ، كم رنگ شده .. فقط رد موهاش مونده و گِردي صورتش .. دست مي كشم روش .خندم ميگيره ..فكر كن ..آلان حتي نميدونم اون طرفي كه يه سال روي شيشه اتاقم جا خوش كرده بوده زنده ست يا مرده ! دستمال رو ميندازم اون ور ..پنجره رو باز ميكنم .. دراز ميكشم روي ميز و ميذارم نور آفتاب پاهام رو گرم كنه ....

---

بزرگ شدم اما نه اونقدی که می خواستی ،  نه اونجور که می خواستی .

یعنی  بزرگم کردی . تویی که تالاپی زندگی را هوارم کردی و گذاشتی که کش بیام . عین حیوونکی های زیر میکروسکوپ که ذول میزنیم تا تکثیر شدنشون را ببینیم ، منم جلوی نگاه های ذول شروع کردم به تکثیر شدن .

 به تعداد غم هام که چه زیاد بودن

به تعداد لبخند هام که از اون هم زیاد تر بودن

 و به تعداد شادیهام

که ..  

دیگه تو اتاقم جا نمی شدم

دیگه تو اتاقم جا نمی شدیم

دیگه تو هیچ اتاقی جا نمی شديم

و من واسه دیدنت تا پشت بوم می آمدم .

  خیلی سخت بود که پنهون کنم ،  که " یکی"  بشم ،  اما سخت ترش می کرد دونستن اینکه : می دونی .  تویی که زندگی را تالاپی سر من هوار کردی .

احمق بودم نه ؟

می دونم که می گی نه همون موقع هم می گفتی  .  وقتی که از بین اون همه "من" ،  خودم را پیدا می کردی و میگذاشتی تا گریم تموم شه .

 خوشحال  از این که تو هنوز هم من  ِخودت را می شناسی  ، می زدم زیر گریه .  آخرش می گفتم : احمقانه است نه ؟

 و تو سکوتت یگانه ترین نه دنیا را می شنیدم ... همون لحظه بود که کش اومدن متوقف می شد ...

یادش بخیر ...

انقد تو ذهنم جا عوض کردی که دیگه حتی اگه بخوام هم نمی تونم یکیت کنم .

اون وقت ها آسون بود ، چون  این همه بزرگ نشده بودم .  اما حالا ... دیگه خودم هم من ِتو را گم کردم .

 نمی دونم اونی ِ که می خنده ، اونی ِکه شلنگ تخته میندازه ، اونی ِکه پر از سکوت ،  اونی ِکه فریاد می کشه ، اونی ِکه آروم ، اونی ِکه بی قراره ، یا ... اونی ِ که می خواد  جدات کنه  از همه چیز و  بگذارتت توی دلش تا نکنه دیگه هیچ وقت پیدا نشه .

...

می خوام بگیرمت از همه چیز

می خوام بذارمت توی دلم

می خوام... پیدام کنی ...

sam